Η αχλή των ειδώλων. Μέρος πρώτο

Στέκομαι στο χείλος της αβύσσου και προσπαθώ να πάρω απόφαση. Την παίρνω κι ύστερα εμφανίζεται σαν όνειρο ένα νησί κι εγώ αλλάζω πάλι.
Σκέψη, ιδέα, νόηση, σώμα.
Δεν μπορώ να διατηρήσω μια σταθερά για να προβώ με ασφάλεια στο πείραμα. Είμαστε όλοι νησιά μου είπε. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος. Μοναξιά.


Και συνεχίζω μόνος αυτό που άρχισα χωρίς αιδώ αλλά μικρός μέσα στη θάλασσα των μεγαλων απογοητεύσεων περιμένοντας ένα φως μια κάποια αχτίδα ήλιου μια κάποια πηγή θερμότητας να διαλύσει αυτήν την αχλή που τα σκεπάζει όλα μα κυρίως τα είδωλά μου και έπειτα στο υπέρλαμπρο θάμβος της δύσης όλα να τελειώσουν όπως ακριβώς άρχισαν μ' έναν αναστεναγμό.


Αρχή πάντων η επιφύλαξη.

Επαρχία

Το πρωί, καθώς πήγαινα στο δικαστικό μέγαρο της μικρής μου πόλης, άκουσα την μπάντα του Δήμου να παιανίζει πένθιμα. Κηδεία σκέφτηκα και ασυναίσθητα τάχυνα το βήμα. 

Εντός των δικαστηρίων, κάποιος με ρώτησε ποιός πέθανε. Κι εγώ, αγνοώντας τι άλλο ν' αποκριθώ, του απάντησα, κάπως ειρωνικά βεβαίως, με τα πολυκαιρινά λόγια ενός αυτόχειρα ποιητή:

«Περπατώντας αργά στην προκυμαία

"Υπάρχω;" λες, κι ύστερα "δεν υπάρχεις!"»

Για να συμπληρώσω δείχνοντάς του το πλήθος τριγύρω:

«Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς,

ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

Θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία»

Η ανθρώπινη κατάσταση -3-

Ο όρκος (των Φιλικών), έργο του Νίκου Εγγονόπουλου

«Δεν ξέρω αν είμαι Χριστιανός, αλλά Ορθόδοξος είμαι οπωσδήποτε»

Νίκος Εγγονόπουλος

Η ανθρώπινη κατάσταση -2-

«Wheatfield with Crows», έργο του Vincent Van Gogh

Τι μπορεί να κάνει η ψυχρή και γυμνή αλήθεια απέναντι στην απαστράπτουσα αίγλη του ψεύδους; 

Anatole France,

Οι επτά γυναίκες του Κυανοπώγωνα

Ἐν Δελφοῖς

Μεγάλη Παρασκευή και οι πρώτες αχτίδες του ήλιου με οδήγησαν στους Δελφούς...

Μόλις ξεπεράσεις την αλγεινή εντύπωση που σου προκαλεί το πλήθος των βαρβάρων (ημεδαπών και αλλοδαπών), το οποίο χωρίς συναίσθηση, φωτογραφίζεται μπροστά σε παλιές κολόνες και μαυρισμένες μαρμάρινες πλάκες (γιατί έτσι αντιλαμβάνεται τις αρχαιότητες), τότε δεν σου απομένει παρά να μείνεις εμβρόντητος μπρος στο μεγαλείο της φύσης και του ανθρώπου. 

Ποτέ και πουθενά δεν θα μπορέσεις να νιώσεις πλήρως εναρμονισμένος με τo φυσικό περιβάλλον. Ποτέ και πουθενά δεν θα δεις κίονες να «ξεφυτρώνουν» από το έδαφος σαν παπαρούνες. Ποτέ και πουθενά δεν θα αισθανθείς αυτήν τη γαλήνη, αυτήν την ηρεμία αλλά και αυτήν την απόλυτη ελευθερία. Γιατί ποτέ και πουθενά Θεοί, Φύση και Άνθρωπος δεν ήρθαν στην απόλυτη σύζευξη, παρά μόνο στους Δελφούς.

Αθέατη Άνοιξη

«Η κραυγή», έργο του Edvard Munch

Είναι από κείνες τις μέρες που η ψυχή σου μαυρίζει, έτσι χωρίς λόγο.

Θες να βγεις έξω στο πλήθος και να φωνάξεις μα η κραυγή σου γίνεται σιωπή.

Νιώθεις τόσο μόνος αν και σε περιτριγυρίζει πλήθος κόσμου. Ένας εσμός αυλοκολάκων που θες να φτύσεις μες στα μούτρα.

Χαμένος και χωμένος μες στην αηδία, έτσι γιατί το θέλησαν κάποιοι, νιώθεις και είσαι το ίδιο κατεστραμμένος, το ίδιο εξευτελισμένος, το ίδιο μίζερος μα και το ίδιο ωραιοποιημένος με τη μέρα που γεννήθηκες.

Είναι εν τέλει κι αυτός ο Απρίλης, ο τόσο ψυχρός, που σου υπενθυμίζει πως η Άνοιξη ποτέ δεν θα 'ρθει.

Η ανθρώπινη κατάσταση

"Συνηθίζουμε στη ζωή πριν συνηθίσουμε στη σκέψη"

Albert Camus,

Ο μύθος του Σισύφου. Δοκίμιο για το παράλογο